o myśleniu krytycznym #1

Myślenie krytyczne ma wiele wymiarów. Sukcesywnie będę starał się przedstawiać metafory, mniej lub bardziej udane, poszczególnych wymiarów. 

Strefa nieokreśloności między tym, co nieosiągalne, 

i tym, co zrealizowane, wyznacza ich zagadkowość 

Theodor W. Adorno, Teoria Estetyczna, s. 235, PWN 1994 

Myślenie krytyczne ma wiele wymiarów. Sukcesywnie będę starał się przedstawiać metafory, mniej lub bardziej udane, poszczególnych wymiarów. 

Praktyki to wszystkie zachowania. Każde zachowanie jest zachowaniem społecznym. Jest zatem zachowaniem demokratycznym. Każdą praktykę można odczytać, ponieważ traktujemy ją jak tekst. Szukamy sensu tych tekstów, czyli myśli, które stoją u podstaw praktyki. Zrekonstruowane myśli są faktyczną teorią tych praktyk. Dopiero wówczas można obserwowane praktyki włączyć w bieg jakiegoś nurtu myślowego lub ideologicznego. Umożliwiamy sobie pytanie o ich tożsamość ideową. 

Zagadkowości szukamy nie tam, gdzie patrzą wszyscy. Zagadkowość jest zagadywaniem. Zagadywanie jest autorskim "słyszeniem" wołania z głębi praktyki jako tekstu. Podniesienie praktyki do poziomu dialogu otwiera nam faktyczną rzeczywistość demokratyczną. Poza dialogiem demokracji nie ma.